O schizofrenii raz jeszcze

By | 26 lipca 2018

Jeżeli chcielibyśmy dowiedzieć się jaka jest podstawowa wiedza przeciętnego przedstawiciela naszego społeczeństwa na temat ludzkiej psychiki, najczęściej wymienianym zaburzeniem obok depresji byłaby schizofrenia. Schizofrenia jest tematem, który na stałe zagościł w literaturze i filmie. Popularność zagadnienia nie zawsze sprzyja poszerzaniu wiedzy, bywa, iż jest powodem narastania wielu mitów i półprawd. W poniższym artykule zostaną przedstawione esencjonalne informacje dotyczące schizofrenii.

Schizofrenia, jej definicja, podłoże i możliwości terapeutyczne to zagadnienia od lat frapujące badaczy. Przyjmuje się, że jest to zaburzenie lub grupa zaburzeń psychicznych, w których dochodzi do dezintegracji osobowości. O schizofrenii można powiedzieć, iż jest chorobą ponad kulturową, dotykającą około 1% populacji. W Polsce liczbę chorych szacuje się na około pół miliona osób. Początek choroby odnotowuje się najczęściej w okresie młodzieńczym ( 15 – 30 rok życia), w czasie, gdy dana osoba wchodzi w dorosłość. Nie istnieją istotne różnice w ilości osób zapadających na schizofrenię, biorąc pod uwagę płeć. Zaobserwowano jednak, że choroba ta dotyka najczęściej mężczyzn we wcześniejszym wieku, zaś kobiety w późniejszym. Schizofrenia jest chorobą przewlekłą, w której wyróżniane są objawy pozytywne, negatywne i ogólne. Do objawów pozytywnych (wytwórczych) zalicza się urojenia (zaburzenia treści myślenia) i omamy (zaburzenia postrzegania). Na objawy negatywne (ubytkowe) składają się anhedonia (problemy z odczuwaniem przyjemności), zubożenie myślenia i treści wypowiedzi. Obecnie przyjmuje się, że schizofrenia nie jest chorobą dziedziczną. Istnieje szereg teorii próbujących wyjaśnić przyczyny tej choroby, żadna nie została jednak w pełni potwierdzona. Do wiodących kwalifikują się teorie mówiące o zakażeniach, np. wirusowych, biochemiczne ( między innymi dopaminowa, serotoninowa, noradrenalinowa) oraz wiążące schizofrenię z mikrouszkodzeniami mózgu. Czynniki psychospołeczne uważa się za predysponujące, ale nie będące bezpośrednią przyczyną zachorowania.
Specyfika przebiegu tej choroby oraz jej społeczno – kulturowy odbiór często prowadzą do tendencji do wycofywania się z różnych sfer życia, bierności, problemów z realizacją i wyrażaniem potrzeb. Chorujący na schizofrenię borykają się nie tylko z konsekwencjami zdrowotnymi, zmianą rytmu okołodobowego, ale także z problemem uprzedzeń i stygmatyzacji. Wszystkie te czynniki prowadzą do obniżenia jakości życia. Liczne okresy zaostrzeń i remisji, potrzeba hospitalizacji i regularnego przyjmowania leków wywołują przewlekły i silny stres oraz utratę poczucia kontroli.
Dla poprawy jakości życia osób z schizofrenią bardzo dużą rolę odgrywa wsparcie społeczne i rodzinne oraz odpowiednio dobrane metody terapii medycznej i psychologicznej.